Adam en zijn papa, Siham, gaan samen naar de stad, ze hebben een druk programma, want elke bladzijde die je omslaat is een nieuwe bestemming: zo moeten ze naar de dokter, ze bezoeken een museum, ze eten in een restaurant en struinen door de rommelmarkt. Enkel op de eerste en laatste bladzijde staat er leestekst om het verhaal in te leiden en te beëindigen.

Op de achterflap staat geschreven dat het een boek is voor wie ervan houdt om op een interactieve manier te lezen en te spelen met taal. Ik vermoed dat ook degene die daar (nog) niet van houden, het met dit boekje wel gaan doen of in ieder geval iets liever gaan doen; het is zo toegankelijk, zo fijn om te doen, dat het voor kinderen niet gaat aanvoelen als lezen en dus ook voor kinderen die niet graag of niet goed kunnen lezen het een plezier gaat zijn om in dit boek bezig te zijn en ze niet doorhebben dat ze aan het oefenen zijn. De opdrachten nodigen uit om eraan te beginnen dankzij de bondigheid ervan, de variatie en dat ze verspreid staan over het blad. Wat ook fijn is om op te merken is dat er aandacht besteed is aan diversiteit op een onopvallende manier, zoals in het museum waar er een jongen met een hoorapparaat naar een schilderij staat te kijken, een mengelmoes van huidskleuren voorkomen, vrouwen met hoofddoek en misschien ook nog iets dat afwijkt van de norm tegenwoordig: een mama met vijf kinderen.

De illustraties zijn zeer eenvoudig, helemaal afgestemd op de tekst en de raadsels. Wanneer je ze aandachtig bekijkt, ontdek je humoristische details. De kleuren zijn fel  Ook het lettertype is het meest eenvoudige maar dus ook zeer duidelijk. De raadsels en zoekertjes worden zeer overzichtelijk en kleurrijk genummerd. De oplossingen staan steeds klein en ondersteboven in een hoekje van het blad.